«چهره‌های فصلی» جایگزینی برای معضل «احزاب فصلی»
با گذشت یکسال از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری داوزدهم نگاهی به وضعیت و شرایط کاندیداهای انتخابات یکسال پیش انداخته‌ایم و ضمن بررسی سوابق، مسئولیت‌ها، تحصیلات و اقدامات آنها، به جست و جوی این موضوع پرداخته‌ایم که کاندیداهای آن انتخابات در حال حاضر مشغول به چه فعالیت‌ها و اقداماتی هستند و آیا برنامه‌ای برای آینده سیاسی خود و جریان حامی‌شان دارند یا خیر؟
کد خبر: ۶۰۷۸۸۲
تاریخ انتشار: ۲۹ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۶:۲۰ 19 May 2018

به گزارش تابناک کردستان، 29 اردیبهشت ماه سال 1396 بود که دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران برگزار شد. انتخاباتی که به صورت همزمان با آن، پنجمین دوره انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا نیز برگزار می‌شد.

پس از اعلام نظر نهایی شورای نگهبان 6 کاندیدا مجاز به حضور در انتخابات ریاست جمهوری شدند. با برگزاری مناظره‌ها و تصمیمات حزبی در نهایت «محمد باقر قالیباف» به نفع حجت‌الاسلام «سید ابراهیم رئیسی» و «اسحاق جهانگیری» به نفع حجت‌الاسلام «حسن روحانی» از عرصه کنار رفتند تا در نهایت صحنه رقابت برای 4 کاندیدای نهایی یعنی «رئیسی، روحانی، میرسلیم و هاشمی طباء» باز باشد.

رویه کار داوطلبان انتخابات ریاست جمهوری بدین شرح بود که نام‌نویسیِ کاندیداها از روز 22 فروردین 96 آغاز و تا 5 روز ادامه داشت. پس از اعلام نام نامزدهای تأیید صلاحیت‌شده، آنها از 8 تا 27 اردیبهشت (جمعاً به ‌مدت 20 روز) برای تبلیغات انتخاباتی زمان داشتند. با برگزاری مناظره های انتخاباتی و تبلیغات کاندیداها در نهایت این «حسن روحانی» بود که با اخذ 57 درصد کل آراء مجددا به عنوان رئیس جمهوری اسلامی ایران برگزیده شد.

رقیبان روحانی چه می‌کنند؟

با گذشت یکسال از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری داوزدهم نگاهی به وضعیت و شرایط کاندیداهای انتخابات یکسال پیش انداخته‌ایم و ضمن بررسی سوابق، مسئولیت‌ها، تحصیلات و اقدامات آنها، به جست و جوی این موضوع پرداخته‌ایم که کاندیداهای آن انتخابات در حال حاضر مشغول به چه فعالیت‌ها و اقداماتی هستند و آیا برنامه‌ای برای آینده سیاسی خود و جریان حامی‌شان دارند یا خیر؟

«حسن روحانی» 70 ساله و زاده سرخه در استان سمنان که در دوره های یازدهم و دوازدهم توانست بر کرسی ریاست جمهوری تکیه بزند او که دارای مدرک دکترای حقوق اساسی است، در کارنامه خود مسئولیت‌هایی نظیر ریاست مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام، عضویت در این مجمع، نمایندگی مردم استان تهران در مجلس خبرگان رهبری از سال 78 تاکنون، دبیر شورای عالی امنیت ملی به مدت 16 سال، ریاست تیم هسته‌ای و مذاکره‌کننده ارشد ایران با سه کشور اروپایی آلمان، فرانسه و بریتانیا درباره برنامه هسته‌ای، نمایندگی رهبر معظم انقلاب اسلامی در شورای عالی امنیت ملی به مدت 24 سال، پنج دوره نمایندگی مردم در مجلس شورای اسلامی و نایب رئیسی قوه مقننه در دوره‌های چهارم و پنجم را دارد.

مشی سیاسی «روحانی» چیست؟

روحانی که خود را نماینده جریان اعتدالی و دنباله روی مرحوم آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی در موضوعات و مسائل سیاسی معرفی کرده است، جدای از اصلاح طلبان که در یک پروسه، اجماع و ائتلاف انتخاباتی تصمیم گرفتند چهره‌هایی نظیر «محمدرضا عارف و اسحاق جهانگیری» را کنار گذاشته و به حمایت از او بپردازند، مورد حمایت جدی دو حزب اعتدال و توسعه و کارگزاران سازندگی است. هر چند او از ابتدای تشکیل اعتدال و توسعه نزدیکی زیادی به این حزب داشته و پدر معنوی آن محسوب می‌شود.

روحانی با معرفی دولتش تحت عنوان «دولت تدبیر و امید» با شعار اعتدالگرایی 22 فروردین ماه سال 92 وارد صحنه انتخابات شد و رنگ بنفش و کلید را به عنوان نماد انتخاباتی خود معرفی کرد او 24 خرداد 92 توانست با کسب بیش از 18.5 میلیون رای که 50.70 کل آراء ماخوذه در آن سال محسوب می‌شد، به عنوان هفتمین رئیس جمهوری اسلامی ایران برگزیده شود. روحانی در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم که 29 اردیبهشت  ماه سال گذشته برگزار شد با کسب بیش از 23.5 میلیون رأی که 57 درصد کل آراء ماخوذه بود بار دیگر به عنوان رئیس جمهوری اسلامی ایران برگزیده شود.  با ۲۳٬۶۳۶٬۶۵۲ رای و کسب ۵۷ درصد آرا رئیس جمهور ایران باقی ماند.

«رئیسی» درگیر بین خدمت در «آستان قدس» یا «انجام فعالیت سیاسی»

رقیب اصلی روحانی در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم، «سیدابراهیم رئیسی» بود. او روحانی 58 ساله اصولگرا و متولد مشهد است که عمده مسئولیت‌هایش در دستگاه قضایی بوده و هم اکنون هم با حکم رهبر انقلاب، پس از درگذشت آیت‌الله واعظ طبسی، عهده‌دار مسئولیت تولیت آستان قدس رضوی است. او که دارای مدرک دکتری فقه و حقوق است، فعالیت قضایی خود را در ۲۰ سالگی به عنوان دادستان کرج آغاز کرد و بعدتر دادستانی همدان را نیز به‌طور هم‌زمان بر عهده گرفت. در سال ۱۳۶۴ به تهران منتقل شد و جانشین دادستان این شهر شد.

رئیسی در زمان ریاست آیت‌الله یزدی بر قوه قضاییه به عنوان دادستان تهران منصوب شد و مدتی بعد هم ریاست سازمان بازرسی کل کشور را به مدت 10 سال بر عهده گرفت. او پس از این مسئولیت، به مدت  10 سال هم  عهده‌دار عالی‌ترین مقام قضایی پس از ریاست قوه قضائیه شد و معاون اولی دستگاه قضا را بر عهده داشت. رئیسی همچنین 2 سال عهده‌دار سمت دادستانی کل کشور شد و از سال 94، با حکم رهبر انقلاب به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد. رئیسی پیش از آستان قدس رضوی، تولیت امامزاده صالح را بر عهده داشت. او همچنین مسئولیت‌هایی نظیر دادستانی ویژه روحانیت و نمایندگی مردم خراسان جنوبی در مجلس خبرگان و عضویت در هیئت رئیسه خبرگان را در کارنامه دارد.

 رئیسی سال گذشته با اصرار زیاد برخی گروه‌ها و جریانات سیاسی اصولگرا قدم به صحنه انتخابات ریاست جمهوری گذاشت و با وجود اینکه جمنا (جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی) او را به عنوان کاندیدا و گزینه مطلوب مورد نظر خود معرفی کرد، خود را نماینده تنها این جریان در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم معرفی نکرد. او در نهایت به عنوان گزینه مورد اجماع اکثریت اصولگرایان با «حسن روحانی» رقابت جدی داشت، اما در نهایت با کسب 38.3 درصد آراء و 16 میلیون رأی عرصه را به رقیب واگذار کرد.

حجت‌الاسلام رئیسی، به لحاظ فعالیت سیاسی از سال 1376 به عضویت در شورای مرکزی جامعه روحانیت مبارز(تشکل سیاسی روحانی اصولگرا) درآمده است، اما فعالیت تشکیلاتی سیاسی جدی را غیر از آنچه سال گذشته و در جریان انتخابات ریاست جمهوری روی داد، از او ندیده‌ایم. او در ۲۳ مرداد ۱۳۹۶ با حکم رهبر انقلاب به مدت ۵ سال به عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام در آمد، اما 16 میلیون رأی پشتوانه خوبی است که اگر بستر فعالیت مستمر سیاسی از سوی حجت‌الاسلام رئیسی فراهم شود، چه بسا در آینده بتواند از آن در انتخابات بهره بگیرد.

میرسلیم چه می‌کند؟

دیگر کاندیدای انتخابات سال گذشته، «سید مصطفی آقامیرسلیم» 71 ساله و عضو ارشد شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی و متولد تهران بود که اگرچه سیاستمداری اصولگرا شناخته می شود، اما در نهایت او و حزبش یا حداقل بخشی از حزبش حاضر نشدند که به نفع حجت‌الاسلام رئیسی، صحنه انتخابات را ترک کنند. عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاونت سیاسی اجتماعی وزیر کشور، عضویت در هیئت علمی مهندسی مکانیک دانشگاه امیرکبیر، تاسیس و بر عهده گرفتن ریاست اولین مرکز تحقیقات موتور ایران و ناظر عالی طراحی و ساخت اولین موتور پایه گازسوز (موتور ملی ایرانت) و ریاست فدراسیون نجات غریق و غواصی ایران از جمله مسئولیت‌هایی است که او بر عهده داشته است.

میرسلیم از اعضای حزب جمهوری اسلامی بود که به پیشنهاد بنی‌صدر برای نخست وزیری به مجلس معرفی شد، اما مجلس اول شورای اسلامی با نخست وزیری او موافقت نکرد. او از ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۸ در دوره ریاست جمهوری رهبر معظم انقلاب، سرپرستی نهاد ریاست جمهوری و مشاورت عالی رئیس جمهور را عهده دار بود. میرسلیم پس از اعلام نتایج با ۴۷۸٬۲۶۷ رأی معادل یک درصد آراء در جایگاه سوم ایستاد.

او که دارای مدرک کارشناسی ارشد مکانیک است، بیش از سایر کاندیداهای حاضر در انتخابات ریاست جمهوری سابقه فعالیت حزبی و سیاسی دارد و حزب پشتیبان او هم قدیمی‌ترین حزب فعال در جمهوری اسلامی شناخته می‌شود. اما او هم پس از پایان انتخابات ریاست جمهوری همچون سایر کاندیداهایی که طی این سال‌ها به صحنه انتخابات آمده و با پایان یافتن رقابت‌ها به کار قبلی خود مشغول شده‌اند، فعالیت سیاسی برای حضور احتمالی در انتخاباتی دیگر را رها کرده و مشغول به انجام فعالیت‌ها و اقدامات گذشته‌اش شده است.

هاشمی‌طباء؛ عادت به آخر شدن!

نفر آخر انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم  «سید مصطفی هاشمی‌طبا» 72 ساله و متولد اصفهان بود. او که همچون میرسلیم دارای سابقه سیاسی و حزبی مشخصی است جزو بنیانگذاران و هسته مرکزی تشکیل حزب کارگزاران سازندگی است و تحت عنوان یک چهره اصلاح طلب در انتخابات گذشته ریاست جمهوری حضور یافت. او در دولت‌های شهید محمدجواد باهنر و میرحسین موسوی وزیر صنایع، و در دولت دوم هاشمی رفسنجانی و دولت اول سید محمد خاتمی (از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۸۰) معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان تربیت بدنی بوده ‌است. هاشمی طباء همچنین از ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۷ و از ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۳ رئیس کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران بود. محمود گودرزی، وزیر ورزش و جوانان دولت یازدهم هم وی را به عنوان مشاور خود در امور زیربنایی، سرمایه‌گذاری و توسعه زیر ساخت‌های ورزش کشور معرفی کرد.

هاشمی‌طبا در هشتمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران (خرداد ۱۳۸۰) از رقبای سیدمحمد خاتمی رئیس جمهور وقت بود که با ۲۸٬۰۹۰ رأی و ۰٫۱۰درصد از کل آرا در میان 10 نامزد حاضر آخر شد. نکته قابل توجه در خصوص حضور هاشمی طباء در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم این بود که اگرچه او از نامزدی در انتخابات به نفع کسی انصراف نداد، اما اعلام کرد که به «حسن روحانی» رئیس جمهور فعلی و دیگر نامزد انتخابات که رقیبش محسوب می‌شد، رأی خواهد داد.

هاشمی طباء که دارای مدرک تحصیلی کارشناسی ارشد نساجی از دانشگاه امیرکبیر تهران و متخصص سیستم آنالیز از سازمان مدیریت صنعتی است. در پایان رأی‌گیری ۲۹اردیبهشت ۱۳۹۶ با مجموع ۲۱۴ هزار و ۴۴۱ رأی، مقام چهارم را در انتخابات ریاست جمهوری کسب کرد و البته همچون سایر رقیبانش عرصه سیاسی را برای حضور احتمالی در انتخاباتی دیگر را رها کرده و به فعالیت‌ها و اقدامات گذشته خودش مشغول شده است.

برنامه سیاسی کنار کشیده‌ها و رد صلاحیت شدگان

«محمد باقر قالیباف» و «اسحاق جهانگیری» دیگر چهره‌هایی بودند که در انتخابات ریاست جمهوری گذشته صلاحیت‌شان از سوی شورای نگهبان تائید شد، اما در نهایت با تصمیمات سیاسی و حزبی به نفع رئیسی و روحانی صحنه انتخابات را ترک کردند. البته در انتخابات سال گذشته چهره‌هایی نظیر «اعظم طالقانی، سیداحمد کاشانی، سیدهاشم بطحایی، محمد هاشمی‌رفسنجانی، سیدمحمد غرضی و محمود احمدی‌نژاد» هم کاندیدا شدند، اما صلاحیت آنها به تائید شورای نگهبان نرسید. چهره‌هایی که تقریباً هیچکدام‌شان فعالیت حزبی و سیاسی به منظور پشتوانه سازی برای حضور در انتخاباتی دیگر را ساماندهی نکرده‌اند و آنها هم همچون کاندیداهای تائید صلاحیت شده تقریباً پلن و برنامه‌ای برای آینده سیاسی خود ندارند.

چند سال پیش و با شدت گرفتن اعطای مجوز تشکیل حزب از سوی وزارت کشور، برخی احزابی که سابقه فعالیت مستمر داشتند و نسبت به تشکیل نمایندگی‌های خود در سایر نقاط کشور، عضوگیری، برگزاری منظم جلسات و تصمیم گیری‌های سیاسی و برهه‌های مختلف اقدام می‌کردند، از این رویه انتقاد داشتند و چنین اقداماتی را تحت عنوان شکل گیری احزاب فصلی (احزابی که فقط در زمان انتخابات فعال می‌شوند) نادرست می‌خواندند.

منتظر رقابت «بیکاران» باشیم؟

حالا این آسیب دچار چهره‌های سیاسی و شناخته شده هم شده است. به نحوی که در هر انتخاباتی چهره‌ای مطرح می‌شود و فقط در ایام انتخابات به فعالیت سیاسی می‌پردازد. در صورت موفقیت که اوضاع به کام او و حزب و جریان حامی شخص برنده خواهد بود و در صورت عدم موفقیت کاندیدا و کاندیداهای ناکام مشغول به کارهای گذشته خود می‌شوند، بی توجه به اینکه عده‌ای در انتخابات او را شایسته تصدی امور دانسته‌اند.

با این روش، در هر انتخاباتی عده‌ای بنا بر تشخیص حزب و جریانات سیاسی و بدون اینکه پشتوانه کار حزبی و سیاسی از قبل برای آن فرد صورت گرفته و او نیز اقدامات و برنامه‌های خود را برای جلب نظر تشریح کرده باشد، پا به صحنه انتخابات می‌گذارد و اگر هم پیروز شود، آن وقت است که عده‌ای برای نوشتن برنامه او دور هم جمع خواهند شد. با این روش باید منتظر باشیم هر 4 سال عده‌ای بیکار (به معنای کسانی که برنامه و پلنی برای تصدی امور نداشته‌اند و به یکباره برای این منظور انتخاب شده‌اند) بیایند و باهم به رقابت بپردازند و متاسفانه یک نفر از آن ها هم انتخاب شود و امور را در دست بگیرد.

تابناک

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار